ГЛОБАЛИЗМОТ И „ЗАБАВУВАЊЕТО НА БАЛКАНСКИОТ ЧЕКОР“: ЗА ВОЗМОЖНОСТА ОД „УПАД“ ВО МАКЕДОНСКАТА КУЛТУРНА МЕМОРИЈА И ИДЕНТИТЕТ

Abstract

При културолошките анализи на општеÑтвото, токму човекот – како ÑуштеÑтво на дијалог и комуникација – го претÑтавува клучниот Ð»Ð¾ÐºÑƒÑ Ð·Ð° иÑчитување на знаците на поÑтоечките или надоаѓачките кризи, иÑто како што тој, човекот, го претÑтавува најподобниот проÑтор и за  креирање на напредокот, но и за иницирање/провоцирање на кризите. Во контекÑÑ‚ на трудот, провокативноÑта на иÑтражуваниот проблем најÑликовито (и во контекÑÑ‚ на Ñликата/Ñликовното, Ñпектакуларното) може да Ñе претÑтави преку забелешката на Cornelio Fabro, дека – анализирајќи ја комуникациÑката Ñитуација на Ñовремениот (денешен) човек, Ñе воочува дека тишината го заменила говорот. Понатаму, забележаното треба да Ñе иÑкоординира преку приказот на различјата помеѓу општеÑтвата што практикуваат „Ñилна моќ“ и општеÑтвата на Ñ‚.н. „Ñлаба, лабава моќ“ – како и Ñо анализата на можноÑтите доминантните ÑветÑки Ñили да вршат „упад“ во Ñ‚.н. „мали“ (и поÑлаби) општеÑтва и заедници. Ðвторот е на миÑлење дека „забавениот чекор на Балканот“ е предизвикан од Ñложена (и хронолошки долготрајна при форматирањето) матрица на „Ñилите на Империјата“) и дека јазот помеѓу „доминантните“ и „потчинетите“ во ÑветÑката хиерархија, непрекинато ќе Ñе продлабочува. Методологијата преку која Ñе реализираат овие процеÑи – вклучувајќи ги „двојните Ñтандарди“, непочитувањето или извитоперувањето на одредниците на меѓународното право..., како влијанија врз културната меморија и идентитетот на „малите“ – ја заокружуваат крајната цел на ова иÑтражување